Licht en donker…over de suïcidepoging van mijn broer.

Feb 25, 2021

Ik stond daar in het magische wit van de sneeuw, mijn ogen dicht, de zon op mijn gezicht. Een plek waarin ik niet weg wilde, het voelde als een paradijs. Pap was er even. Ik voelde zielsgeluk.
Op hetzelfde moment, mijn broer…. in het zwart, hij was bezig het leven te verlaten…

Vandaag, 2 weken geleden op 11 februari stonden wit en zwart loodrecht tegen elkaar.
Ik was met mijn vriendin Donna aan het wandelen, we wilden ijsvogels spotten. We kwamen aan op een plek aan het Wolderwijd die we beiden ervoeren als een paradijs. We wilden er niet weg en zijn wel een uur op deze plek gebleven. We zagen de ijsvogels. Het was er zo mooi en sereen. Ik sloot even mijn ogen en ik voelde mijn pap bij mij. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik sigarenplanten naast mij staan. Inwendig moest ik lachen. Ooit hadden pap en ik de stengel van deze plant door het sleutelgat van mijn broer gestoken. Geïrriteerd trok mijn broer aan de andere kant de stengel naar zich toe en de plant stroopte af. Pap en ik zaten onder het pluis als 2 witte sneeuwpoppen.

Het zielsgeluk wat ik voelde was zo intens. Dit terwijl mijn broer bezig was zichzelf van het leven te beroven. Hij kon niet meer. Dagen daarvoor had hij naar mij uitgesproken dat hij een euthanasie traject in wilde gaan. Die middag vertelde ik Donna dat ik hem nog meer moest en ook wilde loslaten.

Werd ik op dat moment geholpen om deze pijn te dragen? Ik kan varen op mijn intuïtie en voel als het niet goed gaat. Nu voelde ik mij in een paradijs.

Met mijn ex-man ben ik die avond naar het ziekenhuis gereden. Een rit van anderhalf uur. Ik had mij een voorstelling gemaakt hoe ik hem zou aantreffen. Dat klopte. Woorden kon hij niet maken, zoveel onrust en gebrabbel kwam er uit zijn mond. Toen ik aan zijn bed stond kwam er een duidelijk “zus” uit zijn mond. “Ik hou van je” zei ik. Ondanks dat alles onverstaanbaar was, kwam er een “ik hou van jou” terug. Iedere dag reed ik naar hem toe. Een lange reis, maar ik voelde mij gedragen door de witte wereld en de zon. Ik kon en kan nog steeds in het moment leven. Het ene moment intense pijn en het andere moment ontzettend genieten van de kleinste dingen. Alles mag er zijn.

Op Valentijnsdag nam mijn dochter mij mee naar het prachtige Wolderwijd. “Mam voordat je weer naar het ziekenhuis gaat, gaan we samen even genieten op het ijs” En wat kon ik ervan genieten. Al lopend langs het bevroren meer kwamen er drie dames op mij af die Valentijn cadeautjes aan het uitdelen waren.

Ik kreeg een cadeautje met een kaartje “De wereld is mooier met jou”. Tranen rolden over mijn wangen. Ik kon dit voelen, maar mijn broer niet.

Bijna bij het ziekenhuis aangekomen werd ik onderweg gebeld. Hij werd opnieuw overgebracht naar het IC. Zijn bloeddruk zakte weg en hij werd benauwd. Toen ik aankwam was hij alweer gestabiliseerd. Ik vroeg hem of hij wel gered wilde worden. Het was een Ja. Mijn broer leefde in een mist. Er waren even geen ondraaglijke dwanggedachten en somberheid. We hadden zelfs humor.

Na de ziekenhuis opname wilden ze je naar huis sturen. Ik kreeg nergens gehoor. Fysiek en mentaal was je nog niet in staat om deze grote overgang te maken. Uiteindelijk heb ik een bed op recept binnen de GGZ kunnen regelen. Afgelopen weekend mocht je daar verblijven. Bewust koos ik ervoor om een weekend bij te tanken. Zaterdagochtend was ik op weg naar mams, ik wilde haar bijpraten. Op weg naar haar werd ik zo misselijk. Ik kon even niet meer alle emoties met haar delen. Ik luisterde naar mijn lichaam en reed weer naar het Wolderwijd. Onderweg wilde ik Donna bellen. Ik had haar nu zo nodig. Tegelijk voelde ik dat ik eerst behoefte had om alleen maar te mogen huilen aan het water. Ik kon haar altijd nog bellen.  Al lopende naar het water stond Donna daar gewoon. Alsof het zo moest zijn. Het ijs was weer water geworden. Het was een lente weekend. Wat een tranen kon ik loslaten. Van zoveel pijn, maar ook van de slappe lach. Twee dagen hebben we doorgebracht aan het stadsstrand. Het strand waar ik met mijn dochter een week geleden op het ijs stond en nu kinderen in het water speelden.

Je bent inmiddels thuis en wat is het loodzwaar voor je. Je kunt niet thuis zijn en ik ben aan het regelen terwijl ik ook de regie bij jou wil laten. Op mijn vraag of je dood wilt, kun je nog niet antwoorden. Gisteren heb ik je losgelaten. De hulp die je nodig hebt kreeg ik niet voor elkaar. Niet bij de GGZ en ook omdat jij het niet wilt. Ik ben naar huis gereden. Ik kon niet meer en moest en wilde loslaten.

Telkens kan ik mijn gevoel en gedachten met Koos mijn samenwerkingspartner van ons Suïcide Preventie Centrum delen. Dit is zo steunend. Koos die zelf bekend is met suïcidale gedachten. En wat een steun krijg ik van jouw ambulant begeleiders. Ze zijn goud waard. Vanmorgen vroeg je of ik iedereen wilde afbellen. Je kon je bed niet uitkomen en wilt rust en slapen. Dat heb ik gedaan.

Ik heb jou de regie weer teruggegeven. Het is jouw pad…

Recente artikelen

Mindfulness voor naasten en nabestaanden van suïcide

Mindfulness voor naasten en nabestaanden van suïcide

Wanneer je naaste of nabestaande bent van een dierbare die suïcidaal is of zijn of haar leven heeft beëindigd, heeft dat een enorme impact op je leven. Een (dreigende) suïcide is zo’n ingrijpende gebeurtenis. Je kunt overmand worden door emoties. Emoties zoals...

read more
Voeding en supplementen

Voeding en supplementen

Dat chronische stress niet goed is voor ons beseffen we allemaal. Maar niet iedereen weet dat chronische stress gevaarlijk kan zijn en we er ziek van kunnen worden. Stress is op zich een biologisch bepaalde en gezonde reactie op gevaar. Ons lichaam maakt adrenaline...

read more

Heb je een vraag of wil je meer informatie over mijn diensten?