Delen is Helen, na een suïcide(poging)

Apr 7, 2022

Wat als jij als jongere een suïcide(poging) meemaakt? Wat doet dat met je? Op welke manier heb je het vernomen? Wat als het je klasgenoot, vriend of een sportmaatje van je is?

Ben je boos, voel jij je schuldig, voel jij je in de steek gelaten? Was je bang dat dit een keer zou kunnen gebeuren, of was het totaal onverwacht?

Of heb jij zelf ook suïcidale gedachten en is dit een trigger..

Met wie kan je erover praten?

Vorige week schreef ik een blog over de zelfdoding van mijn vader. Ik zat in de brugklas. Op mijn eerste schooldag wist niemand hoe ze moesten reageren. Ik was zelf degene die het mensen makkelijk maakte.

Mijn beste vriendinnetje kreeg de mededeling dat mijn vader was overleden net voordat mijn klas een toets moest maken. Toen mijn broer jaren later suïcidaal werd, voelde ik na zijn zoveelste poging binnen mijn werk geen aandacht meer voor mijn pijn. Er is een keer gezegd dat we allemaal ons rugzakje hebben.

Dit was in de jaren 80/90. Tegenwoordig is er al meer nazorg, maar nog veel te veel individueel gericht. Jongeren willen geen uitzondering zijn.

Wat ben ik dankbaar dat Irene Kersten de methode Delen is Helen heeft ontwikkeld https://www.rustnaimpact.nl/jongeren-delen-is-helen/.

Vorig jaar mocht ik met een klein groepje deelnemen aan haar pilot training. Met haar methode breng je jongeren bij elkaar na een impactvolle gebeurtenissen. Dat kan de klas zijn, of de sportclub, of de vrienden etc. En samen ga je de gebeurtenis bespreken.

“Vertel eens, hoe heb jij het nieuws vernomen”. Wat een herkenning bij elkaar komt er op gang. En wat een steun onderling.

“De sporttas van haar staat nog bij mij en wil ik naar de ouders brengen, maar ik vind dat zo moeilijk” “Oh, maar ik wil wel met je meegaan hoor”. “Mijn laatste berichtje aan haar was een boos appje, ik heb daar zo’n spijt van”. “Oh wat is dat rot voor je, maar ik weet dat er zoveel meer speelde, dus je hoeft je niet schuldig te voelen over dat appje”

Jongeren doen het samen. Als gespreksleider geef je een stukje psycho educatie over de emoties. Je legt uit dat het hele normale emoties zijn en dat iedereen zijn eigen emoties heeft.

Ik hoop dat heel veel mensen de training bij Irene gaan volgen. Het is zo ontzettend belangrijk. Ik blijf het herhalen. Deze methode is postventie en daarmee preventie. Het kan voorkomen dat jongeren problemen gaan ontwikkelen of kopieergedrag gaan krijgen na een suïcide. 

Recente artikelen

29-3-’79, de dag dat ik papa verloor door zelfdoding

29-3-’79, de dag dat ik papa verloor door zelfdoding

Vandaag is het 43 jaar geleden dat ik mijn vader verloor door zelfdoding. Ik was nog maar 12 jaar. Zijn sterfdag is allang geen verdrietige dag meer, het is meer een dag dat ik de liefde vier. Ik herinner de avond van zijn overlijden nog goed. Bij de supermarkt had ik...

read more
BewustZIJN

BewustZIJN

Vanmorgen wandelde ik in het bos. Ik vind in de maand oktober het diffuse licht van de zon zo mooi in het bos. Helemaal in de ochtend als de dauw nog op de landerijen ligt. Ik wandel vaak hetzelfde stuk in het bos, omdat ik een niet al te best richtingsgevoel heb....

read more
Licht en donker…over de suïcidepoging van mijn broer.

Licht en donker…over de suïcidepoging van mijn broer.

Ik stond daar in het magische wit van de sneeuw, mijn ogen dicht, de zon op mijn gezicht. Een plek waarin ik niet weg wilde, het voelde als een paradijs. Pap was er even. Ik voelde zielsgeluk.Op hetzelfde moment, mijn broer…. in het zwart, hij was bezig het leven te...

read more

Heb je een vraag of wil je meer informatie over mijn diensten?